Partner główny

 

Partnerzy

  
 

Ludzie Cresovii

Reklama

       Kolej na sylwetkę byłego gracza Cresovii - Mirosława Twarowskiego. Dla młodszych kibiców może to być postać mało lub w ogóle nie znana, ale dla starszych miłośników siemiatyckiej piłki pan Mirek jest żywą legendą. W piłkę klubową skończył grać w latach 90-tych. W ciągu ponad 20 lat gry w barwach Cresovii zdobył grubo ponad 100 goli.


     - Panie Mirku, jakie były pana pierwsze kroki w Cresovii? Kiedy to było?
     - W Cresovii zacząłem trenować w wieku 14 lat. To był rok 1977. Grałem w trampkarzach, potem w juniorach. Mając 17 lat występowałem już w seniorach. Sięgając pamięcią, czynnie grałem w piłkę 23 lata.

    - Dlaczego tak długo?

     - Sprawiało mi to przyjemność. Wielką przyjemność. Oprócz gry w piłkę w klubie jeździłem też na spartakiady zakładowe, rywalizując przede wszystkim w biegach krótko i długodystansowych. Z każdej spartakiady wracałem z dyplomami i nagrodami.

    - Jaka była ta piłkarska kariera?

    - Było różnie - wzloty i upadki. Jak w życiu. Często wspominam fakt, że przez tyle lat gry w piłkę doznałem tylko jednej kontuzji. Pamiętam dokładnie ten moment. To było na boisku w Siemiatyczach. Graliśmy z Czarną Białostocką. Naszą drużynę prowadził wtedy Tadeusz Siejewicz. Doznałem złamania żuchwy. Musiałem później poddać się operacji. Poza tym mile wspominam trenerów: Jana Zduniewicza, Anatola Grygoruka, Kazimierza Grala, Józefa Szumiela, pana Czapińskiego, Zbigniewa Małkowskiego.

    - Pod koniec pana występów zaproponowano panu prowadzenie drugiej drużyny
.
    - To był 1994 rok. Zostałem grającym trenerem. Kierownikiem zespołu był wtedy mój kolega Wojciech Łopaciuk, a prezesem świętej pamięci doktor Maciej Paluch. Trener prowadzący juniorów zrezygnował. Nie było komu ich przejąć. Wziąłem ja i... wygraliśmy ligę. Graliśmy w mistrzostwach makroregionu. Później ci zawodnicy rozjechali się po szkołach, niektórzy przeszli do seniorów, drużyna przestała istnieć.

    - Czy zawsze grał pan jako napastnik?

    - Przeważnie. Kilka razy wystąpiłem na obronie, ale z konieczności, bo koledzy byli zawieszeni za kartki.

    - A ile było tych bramek? Które gole okazały się najważniejsze?

    - Owszem, bramek strzelałem dużo, nie wiem dokładnie ile. Ale chcę powiedzieć bardzo ważną rzecz - otóż na moje gole pracował cały zespół. A za najważniejsze gole uznaję te, które dały nam baraże o trzecią ligę. Pamiętam, że w tamtym sezonie strzeliłem 18 bramek.

    - Przez kilka sezonów strzelał pan najwięcej bramek w drużynie.

    - Ilości goli w jednym meczu były różne. Na przykład w pożegnalnym meczu przez odejściem do wojska, to był rok 1984, w meczu z Unią Ciechanowiec, strzeliłem 7 goli. W innym - pucharowym meczu w Kleszczelach, przy stanie 1:0 dla drużyny przeciwnej, w ciągu ostatnich dwóch minut meczu, strzeliłem dwa gole, oba z rzutów rożnych. Ale mój rekord to 11 goli w jednym meczu.

    - Czy największy sukces drużyny w okresie pana gry to baraże o trzecią ligę z Mazurem Ełk?

    - Bez wątpienia tak. W tamtym sezonie nasz zespół był na fali. Wygrywaliśmy większość meczy.

    - Z kim najlepiej grało się w drużynie?

    - Wszyscy, z którymi grałem byli wspaniałymi kolegami. Jeżeli można, to chciałbym wymienić kilku kolegów, starszych i młodszych: R. Jabczyk, J. Kuca, M. Jabczyk, A. Brzeziński, J. Drewulski, J. Mioduszewski, R. Boratyński, B. Żero, K. Podoliński, K. Walendziuk, A. Wielkosielec, A. Sawa, M. Brzeziński, M. Malewski, K. Kłopotowski, A. Charyton, W. Fiedoryszyn, A. Grygoruk, T. Nowak, R. Podoliński, D. Milewski, R. Burakowski, K. Łopaciuk, T. Barwiejuk, D. Berski, J. Nowicki.

    - Zyskał pan miano zawodnika grającego twardo, na pograniczu faulu. Czy stąd ksywka "Anglik"?

    - Zgadza się - na boisku nie odpuszczałem. Grałem bardzo twardo zdecydowanie. Obrońcy z drużyn przeciwnych mieli ze mną kłopoty. A ksywka "Anglik" wzięła się zarówno od mojej nieustępliwości oraz od tego, że dużo oglądałem ligi angielskiej.
   
    - Jak pan ocenia obecną postawę Cresovii?
    - Śledzę praktycznie każdy mecz. Bardzo dobrze, że grają teraz wychowankowie. Zespół jest młody. Życzę piłkarzom, działaczom i trenerowi dużych sukcesów.

    - Turnieje w Rogawce - skąd na to pomysł?

    - Zapytałem chłopaków z Rogawki, czy nie zechcieliby pokopać piłkę. Chętnie do tego podeszli i zaczęło się. Trzeba po prostu kochać piłkę, nabyć piłkarskiego doświadczenia, znać ludzi, którzy pomogą, wtedy coś wyjdzie. Udało mi się zorganizować kilka turniejów, na pewno będą kolejne.

    - Co przekazałby pan młodzieży zaczynającej grac w klubie?

    - Muszą bardzo dużo trenować. Do każdego meczu - sparringowego czy ligowego muszą solidnie się przykładać. Każda dyscyplina, piłka tym bardziej, wymaga ogromnego wysiłku i pracy. Jak będzie praca, to przyjdą osiągnięcia.

    - Czy marzy się panu pożegnalny mecz?

    - Bardzo bym tego pragnął. Chętnie taki mecz z kolegami zagrałbym. Korzystając z okazji chciałbym serdecznie podziękować wszystkim moim kolegom z boiska, działaczom, trenerom, sponsorom - za możliwość wieloletniej gry w Cresovii oraz pomoc dla klubu.




    Głos Siemiatycz, październik 2006 r.

Sponsor

Tabela IV ligi

 1 MOKS Białystok
Wissa Szczuczyn
 Warmia Grajewo
 Sparta Augustów
 Sparta Szepietowo
 Dąb Dąbrowa Biał.
 Cresovia Siemiatycze  
 Magnat Juchnowiec
 Biebrza Goniądz
 MKS Mielnik  
 Promień Mońki  
 KS Wasilków
 Tur Bielsk Podlaski
 KS Michałowo
 Wigry II Suwałki
  KS Śniadowo    
 Hetman Białystok

Ogłoszenie

Redakcja serwisu szuka chętnych do redagowania relacji z meczów. 

Kontakt - cresovia.redakcja@wp.pl